Dat het voor Unesco belangrijk is dat elk Geopark een goede wetenschappelijke basis moet hebben, hoeven wij u waarschijnlijk niet uit te leggen. Voor het Geopark Schelde Delta is dit geborgd binnen onze Wetenschapskamer. De Wetenschapskamer bestaat momenteel uit 28 leden, waaronder drie coördinatoren en een voorzitter. De voorzitter en coördinatoren zorgen voor de algehele aansturing van de Wetenschapskamer en onderhouden het contact met het kernteam van het Geopark. Maar wie zijn deze mensen eigenlijk? We stellen ze graag aan u voor! Vandaag Nathalie de Visser.
Dag Nathalie, je bent momenteel werkzaam bij de Provincie Zeeland als projectleider van Grenspark Groot-Saeftinghe en Landschapspark Zwinstreek. Daarnaast ben je politiek-lid van de Algemene Vergadering van Waterschap Scheldestromen, run je jouw erfgoedadviesbureau Edufact, ben je lid van de Raad van Toezicht Stichting Bibliotheek Zeeuws-Vlaanderen, ben je ook nog Archeoloog en moeder van 3 kinderen! Uhm, Nathalie… vertel, hoe combineer je dit allemaal?! Wij willen graag wat tips!
NdV: "Ja, die vraag krijg ik inderdaad vaker! Ik vind gewoon heel veel dingen leuk en ze zijn heel goed te combineren voor mij. Ook zie ik de verbinding heel erg tussen al deze zaken, namelijk mensen verder helpen. De mens staat centraal in al deze dingen. Archeologie is de wetenschap van de mens in de geschiedenis, in Zeeland staat het menselijk handelen centraal als het gaat om beheersing van het water, bibliotheken dragen bij aan wetenschap en de samenwerking vind je terug in de gebiedsgerichte aanpakken waar al deze thema’s weer aan bod komen. Dus de tip is: heb er vooral lol in, dan komt het altijd goed!"
Naast al deze functies ben je dus ook lid van de Wetenschapskamer van ons Geopark en zette je, je nog voordat je lid werd van de Wetenschapskamer, al in voor het ons Geopark-platform Verdronken Dorpen! Kan jij de lezers uitleggen waarom het belangrijk is om wetenschappelijk onderzoek te doen naar Verdronken Dorpen en dit verhaal te blijven vertellen aan mensen?
NdV: "Het verhaal van de Verdronken Dorpen is er één die de hele wereld zou moeten kennen, vind ik. Er zijn circa 250 dorpen verdronken in de middeleeuwen en Nieuwe tijd. Dat op zich is al een uniek fenomeen in de wereld, maar vooral hoe wij nu leven en omgaan met ons landschap is hierbij belangrijk. Hoe groot is de kans dat we weer verdronken dorpen en steden krijgen? Die is groot! Wat hebben wij geleerd van ons verleden? Hoe gaan we hiermee om? Het gaat over geopolitiek en daarbij is kennis van verleden en landschap hard nodig. ‘Water en bodem sturend’ is niet nieuw, het was er altijd al. Wij leefden vroeger – nog niet zo lang geleden overigens – met het water samen."
Je hebt ervoor gekozen om destijds Archeologie te gaan studeren aan de Universiteit van Gent. Hoe kwam je tot deze keuze en twijfelde je tussen verschillende studies? We kennen jou immers als iemand met een hele brede interesse, die veel dingen leuk vindt! Met de ruime keuze aan studies, kan kiezen soms moeilijk zijn.
NdV: "Nou, ik heb na mijn VWO eerst een HBO opleiding afgerond in Management Toerisme in Brugge. Ik woonde toen in de binnenstad van Brugge en vond de historie heel interessant. Na mijn studie heb ik een paar jaar in het toerisme in Cadzand-Bad gewerkt en heb ik aan de Open Universiteit Kunstgeschiedenis gedaan in de avonduren. Dat vond ik eigenlijk zo boeiend dat ik me het jaar erop heb ingeschreven als student Kunstgeschiedenis & Archeologie aan Universiteit Gent. Ik dacht: ik probeer het gewoon. Ik ben toen ook gewoon blijven werken in de avonduren en weekend. Maar het ging goed en ik ben afgestudeerd als Romeins aardewerkspecialist op Aardenburg. Daarna kon ik meteen aan de slag in de Archeologie in Nederland. Eerst bij bedrijven als junior archeoloog, daarna bij Provincie Zeeland als projectarcheoloog, doorgestroomd naar adviseur archeologie bij SCEZ en in 2010 mijn eigen opgravingsbedrijf opgericht samen met een zakenpartner. In 2014 ben ik daar uit gestapt om mijn huidig adviesbureau in erfgoed te beginnen. In 2019 kwam ik terug bij Provincie Zeeland in dienst als provinciaal archeoloog, maar ben toen doorgestroomd naar de gebiedswerking in Grenspark en Zwinstreek. Tja, ik ben een Zeeuws-Vlaming dus dat is bekend terrein.
Binnen de Wetenschapskamer werken we onder andere met een Onderzoeksagenda. Hier staan onderwerpen op die de Wetenschapskamer oppakt om verder te onderzoeken of producten voor te maken. Denk bijvoorbeeld aan paleogeografische kaarten. Als budget en tijd geen rol spelen, zijn er dan onderwerpen binnen de Archeologie die in jouw optiek onderbelicht zijn of extra aandacht verdienen en die jij graag met de Wetenschapskamer zou willen oppakken?
NdV: "Maritiem Erfgoed is erg onderbelicht. Wie kent de grote zeeslag bij Sluis uit 1304? Daarbij zijn honderden schepen vergaan, maar er zijn er nog geen teruggevonden. Het meeste beleid richt zich nu op archeologie op land, maar de verlande geulen zijn net zo interessant. Ook verdienen de Staats-Spaanse linies meer aandacht. Het lijkt alsof daar een brede organisatie achter zit maar dat is niet het geval. Meer samenwerking op dat vlak is erg welkom.
Als we dan toch nog geld over hebben, zou ik graag projecten zien ontstaan waar basisscholen aan deel kunnen nemen. In de UK heb je de term ‘Heritage’. Daar krijg je erfgoed en het respect voor het landschap, erfgoed en historie met de paplepel ingegoten. In Nederland is alles heel zakelijk. Als je wil zorgen voor je landschap begint dat bij kennis ervan en respect voor je omgeving. Het lezen van het landschap is wat ik mensen graag bij brengt. Eens je door die bril kijkt, zie je heel veel. Geen vlakke saaie polders, maar een hele geschiedenis trekt aan je voorbij!
Van betrouwbare bronnen hebben we vernomen dat jij smurfen hele leuke wezens vindt en dat je ze ook spaart! Wanneer is jouw liefde voor deze blauwe poppetjes begonnen, hoe staat het inmiddels met je verzameling en heb je toevallig ook een lievelingssmurf?
NdV: "Ja, Smurfin is natuurlijk mijn favoriete smurf! Ze is door Gargamel bedacht om de smurfen om de tuin te leiden. Maar zijn plannetje mislukte en ze is omarmd door het smurfenvolkje. Tja, kleine blauwe wezentjes die er vrolijk uitzien hebben mijn hart veroverd. Absoluut! Ik verzamel ze omdat mijn oma ze voor mij verzamelde. Mijn oma (meme in het Vlaams) is mijn voorbeeld. Ze is 100 jaar geworden en was altijd aan het werk. Dat was ook haar motto. Nooit opgeven, altijd doorgaan en niet klagen. Dat laatste moet ik nog een beetje op oefenen, hahaha. Mijn verzameling telt ongeveer 200 smurfen, veelal Made in West-Germany. Een tijdsdocument op zich!"